domingo, 22 de mayo de 2016

Especie: Empático

Tener empatía, empatizar con alguien, leer sobre empatía, entrenarse para tener empatía con otros, practicar la empatía es una habilidad muy útil en un mundo social como el nuestro.

Pero que la empatía sea tu súper poder es otra cosa.

Es como escuchar el sonido de los engranajes cuando se ponen a funcionar, de los cerebros de aquellos que te rodean.

No sirve para preveer el futuro ni  las conductas de los demás, ni sus emociones, ya que cada uno es dueño de cambiar eso en cualquier momento, pero si sirve para entender porqué y para qué actúan las personas.

No sirve para manipular a otros a tu antojo, pero si sirve para ordenar las ideas desde fuera, cuando el propietario de las dudas no es capaz de ordenarlas y encontrar un camino satisfactorio y feliz para el mismo.

Ser un/a Empático/a, no es es sufrir lo que sufre la persona con la que interactúas, es comprender las consecuencias que puede generar en su vida ese sufrimiento y saber cómo va a afrontar una situación que le nubla.

No es sólo ponerse en los zapatos del otro, sino que es saber más sobre una persona, sobre como siente, piensa y procesa, es saber porque ha elegido unos zapatos concretos y cómo le ayuda esa elección en su día a día.

Ser un/a Empático/a consiste en reconocer los modelos de afrontamiento de cada persona, y poder transmitirle la confianza en que tiene disponibles esos recursos, que son suyos, que no tiene que seguir buscando fuera.

Ser un/a Empático/a es ser capaz de hacer aflorar esos elementos, porque sabes que están, porque los has visto en otras ocasiones.

Ser un/a empático/a es saber conectar con las palabras de cada interlocutor, su canal de comunicación preferido, su ritmo, su cadencia, su velocidad, su nivel de comunicación verbal y no verbal, para hacerle llegar un mensaje claro de dónde debe buscar sus propios recursos y recordarle cuáles son sus talentos.

Ser un/a empático/a es entender qué haría cualquier persona en las mismas circunstancias y con los mismos recursos de los que dispone una persona concreta, en un momento determinado.

Ser un/a empático implica no hacer juicios respecto a una persona o situación porque sabes que nada es verdad ni es mentira, nada es bueno o malo, nada es correcto o incorrecto. Siempre va a depender de la realidad de cada persona, de sus objetivos, de sus umbrales y de sus tolerancias.

El/la empático/a es capaz de regular la propia emoción en función de quien tiene delante y de las necesidades de cada momento, no para controlar, sino para animar, para calmar, para potenciar, para enseñar, para aprender, para reflexionar, para lanzar.

Ser un/a empático/a no se aprende en un día ni en un curso, se desarrolla durante años de consciencia de una habilidad propia, a veces escondida, pero siempre presente y de la experiencia de la interacción con muchas personas diferentes que te inundan con sus diferencias.

Como pasa con todos los súper poderes, hay quien los utiliza como héroe y quien los utiliza como villano.

Si quieres saber más sobre ser un/a empático/a seguro que entenderás que me encantará que me preguntes ;)



martes, 17 de mayo de 2016

Decálogo del buen crecer

Te presento el decálogo del buen crecer. Hace referencia a las 10 formas más importantes de crecimiento en un proceso de cambio, decidido en consenso entre un grupo de mujeres inmersas en un proceso de separación. Estas son las claves que nos ayudan a crecer en este momento de gran cambio vital, que nos hace reconstruirnos como mujeres, como madres, como amantes, como amigas, como personas responsables con nosotras mismas y con nuestro camino.

Te las resumo:

Ley 1: El cambio es lo más habitual. Aceptar que la seguridad es temporal te ayudará a gestionar tus emociones y tu entorno.
Ley 2: No des nada por sentado. Lo que antes del cambio era de una manera ahora ya no tiene porqué ser igual, e incluso muchas veces será más conveniente para ti que lo cambies tu misma.
Ley 3: Sé práctica. Intenta simplifica tu vida al máximo siguiendo la ley de la practicidad. Aquello que no sea práctico para ti en estos momentos cámbialo o deja de hacerlo.
Ley 4: Sé sincera y coherente contigo misma. Encuentra tu centro, tu motivación, tu valor principal y se fiel a ti misma. Al principio puede parecer que nada cuadra pero si sigues tu "ruta de maduración" verás que te vas alineando internamente.
Ley 5: El presente es el único tiempo que realmente existe. Es difícil hacer planes a largo plazo hoy en día, ya que el cambio es lo único que parece permanecer. El disfrute pleno del momento presente  te ayudará a avanzar en positivo y asumir pequeños logros que te animen a continuar.
Ley 6: Sé flexible. No te cierres a nada, acepta el cambio y quiérelo en tu beneficio, adáptate para crecer, no rechaces salir de tu zona de confort. No es una amenaza para tí, sino una oportunidad de crecimientos y mejora.
Ley 7: No me hago trampas al solitario. No me engaño a mi misma. El trabajo de autoconocimiento es básico para poder avanzar y crecer en el cambio. Una vez te conozcas realmente a ti misma, poniéndote a prueba en diferentes situaciones, podrás construir sin engañarte.
Ley 8: Tira la basura emocional. Cuida de tí y de que tus emociones no te dañen. Todo lo que te daña es basura que deberías abandonar, eliminar...DELETE. Reconvierte lo negativo en positivo, lo pasivo en energía, lo caduco en nuevo, recicla lo que te sirve y tira lo que no sirve.
Ley 9: Improvisa. Dentro de la capacidad de adaptación, la improvisación te servirá de mucho. Sé creativa con esto, no te cortes, experimenta soluciones nuevas, conversaciones y confesiones nunca tenidas, explora aquello que más miedo te da. Protégete adecuadamente y anda un nuevo camino desconocido pero seguro que apasionante.
Ley 10: Adáptate a vivir en la incertidumbre. Sólo durante un tiempo, es posible que te parezca imposible mantener la seguridad de antaño. Por ello, aceptar la incertidumbre y el cambio como algo positivo y que genera oportunidades es una de las claves más importantes para navegar en las aguas de los cambios vitales.





Si queréis saber más sobre estas leyes escribirnos en la página de Facebook Crecimiento en el Cambio o en el blog Psikologiko.




sábado, 7 de mayo de 2016

Objetivos

                                          Foto de www.fotosdegalicia.es


Todos los días amanece de nuevo. No hay nada, ningún problema, ningún sufrimiento, ningún malestar que haga que no salga el sol al día siguiente. Bueno sí, la muerte. Cuando estás muerto ya no sale el sol para tí.

Partiendo de esta base, me pregunto si a veces estamos tan abrumados por nuestros problemas y sobre todo por nuestras emociones, que no somos capaces de ver salir el sol. Me parece un ejercicio muy interesante, en el momento que peor me encuentro, cuando noto que las fuerzas me fallan, que ya no hay solución, que todo se desmorona...irme a dormir y al día siguiente ir a ver salir el sol..

Ese sol que anuncia un nuevo día, que despeja mi mente, que me aporta nueva luz y con ella nuevas soluciones, nuevas alternativas, detalles que no había tenido en cuenta, caminos que no he explorado. Sí, quizá ese momento de espectacular belleza natural, de breve duración pero intensa fuerza me haga ver las cosas de otra manera y pueda por fin salir adelante.

Pero claro...no puedo ver salir el sol si mis pensamientos, emociones, sentimientos, actitudes son las mismas que ayer. Entonces, seguramente...aunque tenga delante el sol más maravilloso del mundo...seguiré sin verlo porqué seguiré abrumada con mis problemas...

Entonces, tendré que cambiar algo dentro de mi para poder ir a ver salir el sol con otros ojos y conseguir esa ansiada luz que me guíe en esta oscuridad diaria.

¿Y qué es lo que tendré que cambiar dentro de mi para poder ir a ver salir el sol con otros ojos...? quizá si pensara de una forma diferente no me vería envuelta en tantos problemas...quizá..

quizá, si tuviera otra actitud antes las cosas podría entender mejor lo que me está pasando...

es posible que si entiendo porqué me pasan las cosas entenderé lo que quiero que pase en mi vida y lo que no quiero que pase.

Es posible que si tengo claro lo que quiero que pase en mi vida, pueda hacer cosas y orientar mis acciones hacia aquello que quiero.

Si tengo claro lo que quiero podré establecer un objetivo y si tengo un objetivo sabré como alcanzarlo.

¡¡Por fin puedo ir a ver salir el Sol!!!

Entonces me doy cuenta que no necesito el sol para encontrar solución a mis problemas. Me doy cuenta que tengo los recursos que necesito en mi, en mis valores, en mi experiencia, en mis vivencias, en mis aprendizajes. Lo único que necesito es concentrarme en conseguir lo que quiero sin dispersarme demasiado.

¡¡Gracias Sol por salir cada día!!

miércoles, 27 de enero de 2016

Gràcies



Donar les gràcies per una vida viscuda, per una persona coneguda crec que val la pena.

Vull donar-te les gràcies per ser-hi i per no ser-hi. Amb el primer m'he sentit rescolzada amb el segon he aprés. Gràcies per ballar amb mi i per a mi, per cantar amb els meus amics i cantar-me les teves emocions, per somriure quan ha tocat i per riure de nosaltres mateixos.

Gràcies per descobrir-me la teva part mes sensible i la llei de "suma 34". M'ha sobtat i he aprés el que vull i del que prefereixo continuar aprenent. Gràcies per intentar-ho, contra pronòstic i segurament contra mi mateixa. Gràcies per tenir por amb mi i per atrevir-te a continuar; ningú ho havia fet fins ara. Jo també he aprés. Gràcies per viatjar físicament i amb la imaginació; les Maldives es un gran destí. Gràcies per ser elegant i encomanar-m'ho. Encara tinc moltes coses per aprendre. Gràcies per empaperar, arreglar, instalar, netejar, conduir, recollir, descarregar, fotografiar, endreçar.

Gràcies per no ser-hi els diumenges tarde, per ser-hi els dilluns tarde, per no semblar important a la teva vida, per semblar molt ocupat, per tenir objectius diferents dels meus, per no deixar-me entrar gaire a la teva vida, els teus amics, la teva familia. Segur que ara seria més difícil. Gràcies per haver entrat a la meva, amb els meus amics i amigues, els nostres fills, les nostres converses de dones, les xerrades professionals, les sortides, els aniversaris...ens ha donat per molt.

Gràcies per adaptar-te, per dir-me que sí només quan tu volies...gràcies per trucar-me, per interesar-te, per patir-ho, per distanciar-te, per descobrir-me mes cançons, per no descobrir-me els teus recons secrets. Hauré d'anar a descobrir de nous.

La pèrdua fa mal, es trista. La manca d'algú que t'importa i que ha format part de la teva vida no es fàcil.
Tenir objectius clars fa que no tothom pugui o vulgui caminar al teu costat.
No passa res. Estimar, plorar, abraçar, avançar, dir adeu, retrocedir es viure. 


Així doncs gràcies i adeu.

domingo, 4 de octubre de 2015

Empujar no es arrastrar



Me permito hacer esta foto porque me ha surgido la idea de dibujar estos monigotes mientras releía el libro de Isra GarcíaMapmakers, dibuja tu mapa.

A parte de recomendar la lectura del libro, me parece muy interesante el concepto de superarse a uno mismo. Es algo muy común en el mundo del deporte o incluso a nivel laboral pero bastante escaso a nivel emocional.

Si consigo identificar mis miedos, aquellos que me impiden avanzar hacia donde yo quiero, aquellos que me bloquean y los convierto en un reto...¿ qué pasará?

En el dibujo intento ilustrar como me he sentido cuando todos esos miedos, creencias, auto límites, eran una carga que tenía que ARRASTRAR. De esta forma todo era muy difícil de conseguir y se hacía cuesta arriba. Aún así conseguía algunos objetivos.

Pero una vez he puesto mis miedos enfrente, los he identificado y los he convertido en retos, en curiosidad por saber hasta donde puedo llegar enfrentándome con mi cara oculta (aquella que todos tenemos y que no nos gusta mostrarla ni siquiera a nosotros mismos) empiezo a sentir que soy capaz de mucho más de lo que yo creía, descubro una persona con motivación, con ganas de ir adelante, con capacidades que creía que no tenía. Pero lo mejor de todo es que consigo muchos más objetivos con menos esfuerzo.
Al fin y al cabo, como pretende ilustrar el dibujo sigo EMPUJANDO, pero esta vez a mí misma, en un camino más o menos llano aunque en ocasiones hay piedras en él, que con trabajo y ganas se superan, quedando una gran sensación de satisfacción conmigo misma y con un nuevo reto por delante.
Me quedo con la idea de que ARRASTRAR no es lo mismo que EMPUJAR.

miércoles, 30 de septiembre de 2015

La rutina sirve!!

Me doy cuenta que si quiero llegar a todo necesito mecanizar al máximo mi actividad.  Por lo menos las tareas que tengo que repetir cada día y que casualmente coinciden con las que no me aportan valor. Quiero decir que son rutinas que tengo que realizar pero que no me divierto haciéndolas.

Por ejemplo, esta mañana he identificado unas cuantas: escuchar el despertador y apagarlo en dos ocasiones hasta que me levanto, ir a la ducha, preparar la mochila de mi hijo, prepararle el desayuno y el almuerzo para el colegio, prepararme el desayuno, despertar al peque con todo mi cariño, vestirlo todavía dormido, hacer la cama, elegir la ropa que me voy a poner...

La verdad es que este último no lo tengo muy dominado porque no lo tengo "rutinizado". Seguro que si repito la misma rutina para elegir ropa, puedo ahorrar tiempo para hacer un par de cosas más antes de irnos al cole y a trabajar. jajajaja. En este momento me iría leer el post sobre Superwoman.

A lo que voy...la rutina establece un camino neuronal que me permite realizar muchas tareas de forma automática, casi sin pensarlo, o por lo menos casi sin darme cuenta. Estas rutinas se afianzan por repetición y nos facilitan la vida ahorrando energía vital que podemos dedicarla a otras cuestiones que aportan más valor en las que si necesitamos mayor nivel de concentración o de abstracción.


lunes, 28 de septiembre de 2015

Programa sesión 1 y 2 de Psicología: Consigue tus objetivos

  1. Niveles de energía vital personal
    1. Que es el la energía vital
    2. Cómo saber cual es la mía
  2. Cómo conseguir el máximo rendimiento de mi energía
    1. Energía vital como recurso limitado
    2. Técnicas para marcar objetivos
    3. Ventanas de eficiencia personal
    4. Fuentes de energía interna y externa
    5. Céntrate en el aquí y el ahora
    6. Mira al pasado para aprender
    7. Mira al futuro para establecer objetivos y proyectar
    8. Elimina la preocupación de tu vida: Círculos de influencia y de preocupación
  3. Cambio de actitud como motor
    1. La risa y la sonrisa
    2. El amor, para dar y recibir
    3. Saber perdonar.
    4. Los demás no son como yo. La imperfección existe
    5. Las tres Marías: La responsabilidad. La renuncia. La Constancia
    6. Elige cómo quieres vivir tu vida, elige tus sentimientos



Sólo informaros que la primera sesión se realizó en Mayo y la segunda se realizará en Octubre. Os informaré de las siguientes sesiones

martes, 21 de abril de 2015

¿Practicas la auto risa?

Hoy no me apetece empezar por el principio.

Lo más que se me ocurre es que estoy un poco cansada de oír mis pensamientos analizándome constantemente como psicóloga. 

A veces bromeo con mi amiga psicóloga, y como nos “psicoanalizamos” mutuamente acabamos maldiciendo la pasión por la psicología en un ataque de auto risa, que es la capacidad de reírse de uno mismo y de los propios excesos, según mi definición personal e intransferible.


La auto risa es un efecto curioso porque además de reírte normalmente de ti mismo es una risa descontrolada, que casi te ahogas y que normalmente se retroalimenta con tus propios pensamientos y mucha veces con imágenes descabelladas que hace que te rías todavía más.

Al final, cuando recuperas el aliento ya no te acuerdas de qué te estabas riendo, pero la descarga de energía es brutal y la de endorfinas también, con lo cual te sientes genial y ves las cosas mucho más positivas. 

Si además esa risa es compartida con alguien cercano te sientes más vinculado a esa persona por haber compartido un momento de auto risa. Es reconfortante.

lunes, 30 de marzo de 2015

Persigue tus sueños

16 horas en dos días con Israel García y Josef Ajram es realmente un privilegio que vale la pena aprovechar cueste lo que cueste.

A mi me ha costado un esfuerzo económico en estos momentos, pero creo que es una inversión en mi porque he ganado en motivación, en aclarar ideas, en comprender la importancia de un método para ser productivo, en saber a qué no vale la pena dedicar esfuerzo, a ver que a pesar de las dificultades que todos tenemos hay puntos en común que nos acercan a personas muy diferentes, y básicamente que mi sensación inacabable de tener que seguir aprendiendo no es mala y que con objetivos claros y mucho trabajo (esto me ha quedado muy claro) se pueden ir consiguiendo tus sueños. 

Me ha sorprendido la combinación de estos dos personajes. Isra García es puro nervio, no está quieto ni un segundo, es super expresivo tanto en su comunicación verbal ( parece como si le vinieran mil ideas a la cabeza y no supiera con cuál quedarse) como en la no verbal por su gesticulación intensa. Por el contrario Josef Ajram transmite más calma, control, orden, cálculo, números. Su discurso parece medido y demostrable con evidencias, cifras. 

De cualquier forma los aprendizajes que extraes escuchando cómo han conseguido estar donde están ahora son in-desperdiciables. Cuando te cuentan pequeños detalles de su vida cotidiana te das cuenta que tener objetivos claros a corto, medio y largo plazo es in-prescindible. 
Te transmiten que vivir la vida que quieres vivir sólo depende de ti, de ser constante, de estar focalizado en tus objetivos profesionales y personales, lo que implica tener tiempo no sólo para trabajar mucho, sino también para descansar lo suficiente y disfrutar de la vida un poco, lo cual hoy en día es 
 in-pagable. 

He aprendido que los sueños son importantes, pero que actuar es el motor
 in-excusable para que tu vida avance en la dirección que te has marcado,  sabiendo que el error es parte del proceso in-dispensable para continuar creciendo y avanzando en tu proyecto personal o profesional. 

Además, en este evento he encontrado a "personas", diferente de personajes, que sienten, piensan, ganan, sufren, temen, arriesgan, y tienen muy claro que no contar con un buen equipo alineado con los mismos objetivos, motivado, e implicado es
 in-humano.

Por todo ello, he redefinido mi concepto de in-conformista, siendo hasta ahora un apelativo para nombrar a alguien que no suele estar de acuerdo con la mayoría, pasando a ser lo que enmarca mi nuevo rumbo, no como objetivo sino como "pincho en el culo" que hará que me pregunte siempre si puedo mejorar en algo todo aquello que haga.

Sinceramente, es un reto escucharles e intentar seguirles. Y no me refiero a nivel físico, deportivamente hablando, que por supuesto no es algo que este al alcance de mis fuerzas en estos momentos, sino que es una maratón a nivel psicológico, de crecimiento, de aprendizaje, de fracaso, de éxito, de ser auténticos, de ser uno mismo y hacerte valer por ello. De ser #Inconformista



Dedicado a mis compañeros Haidé, Dori, iker, Marta, Lorenzo, Raquel, Judith y por supuesto a Isra y Josef.


lunes, 2 de marzo de 2015

No soy SuperWoman pero creo que SÍ

No soy superwoman pero creo que sí cuando:


  • No me doy permiso para parar
  • Cuando estoy enferma, lesionada o saturada y aún así no bajo el ritmo
  • No pido ayuda nunca
  • Nunca digo que no
  • Todo parece salir mal pero aún así no pienso en hacer las cosas de otra forma
  • No me permito llorar por las pérdidas de mi vida
  • No tengo tiempo de pensar en lo que es bueno para mí
  • No tengo tiempo de pensar en redefinir mi vida
  • No tengo tiempo o dinero para cuidarme a mi misma
  • Me pongo nerviosa cuando noto que no tengo el control de todo
  • Dejo que mis emociones me desborden
  • Me niego la libertad a mi misma
  • Me encierro en mis miedos
  • Me autoboicoteo
  • Dejo que personas tóxicas tengan un papel importante en mi vida
  • No canalizo mis energías
  • No organizo mi cabeza, pensamientos, actos.


Hay mucho escrito sobre este tema. Os recomiendo este post de una superwoman ;-)

Si no eres superwoman, escribe tu comentario para que no piense que soy la única.

domingo, 8 de febrero de 2015

Despertar

Parece que me siento entumecida, no me doy cuenta, pero me duele todo, no tengo fuerzas, casi ni ganas de comer, camino medio encorvada y sin arreglarme demasiado salgo a la calle a afrontar mi rutina diaria.
Hasta hace 2 años no me daba cuenta de la carga que estaba acarreando, de lo que había renunciado de mi misma. Ahora puedo decir que empiezo un nuevo camino en el que me queda mucho por recorrer pero que he conseguido grandes logros:
- Aprender a estar sola
- No depender emocionalmente
- Tomar decisiones en función de los objetivos que me he marcado
- Disfrutar del hoy
- Ponerle pasión a todo lo que hago
- Marcarme objetivos concretos a corto plazo
-No obsesionarme con el futuro ni con el pasado
-No priorizar lo que quieren los demás por encima de lo que yo necesito
-Reencontrarme a mi misma y las cosas que me gustan
-Conectar con mi intuición
-Sentirme más segura de mi misma

Cuando tu vida cambia de repente, lo normal es no saber hacia donde caminar. Pero hay muchas personas que te pueden ayudar en el proceso de recuperación de una vida satisfactoria y plena. Aquí dejo sólo algunos de los pasos más importantes que puedes necesitar en ese momento en el que parece que te quedas sola/o.




miércoles, 9 de mayo de 2012

¿Quién llega antes, la actitud o la aptitud?

La Aptitud y la Actitud, son términos diferentes. Puedo tener muchas aptitudes para realizar un trabajo, pero si mi actitud es pésima, no conseguiré mis objetivos.

En Psicología, parece que nos gusta hacer referencia a la actitud como el conjunto de cognición, emoción y conducta (que es prácticamente todo lo que conlleva cualquier comportamiento) que tenemos para afrontar una situación. Y además parece que estas actitudes pueden ser indicios o predictoras de conductas futuras. La actitud, se puede modificar y se puede aprender. Esta es una buena noticia.

Por otra parte, la aptitud, se asocia con los conocimientos (inteligencia), habilidades especiales (físicas o psicológicas) y pueden ser innatas, es decir que ya naces con ellas, o pueden ser aprendidas.

Por ejemplo, una persona puede tener una aptitud especial como puede ser una flexibilidad mayor que la mayoría de personas. Esta aptitud sería muy buena si esa persona  se dedicara a trabajar en un circo y fuera contorsionista, o seguramente si fuera gimnasta o incluso si se dedicara al ballet. Sin embargo, sería necesario  desarrollar otras aptitudes complementarias para llevar a cabo con éxito estas profesiones o aficiones, por lo que esta persona debería tener una actitud de constancia, interés, motivación, esfuerzo, etc, que puede que tenga o que no.

Por eso, ahora se habla tanto del talento, de detectar en los colegios los talentos de cada niño, porque todos sabemos hacer algo mejor que otras cosas y además nos suele motivar bastante trabajarlo y desarrollarlo porque lo hacemos mejor que los demás y se nos reconoce por ello.

También se habla mucho del talento, ahora que mucha gente se ha quedado sin trabajo y no saben qué hacer, a qué dedicarse en un momento en que lo que han hecho toda la vida ya no les da de comer. Entonces, como todos tenemos un talento, algo que se nos da bien y que disfrutamos haciendo, los emprendedores se orientan hacia esas habilidades que tienen para ver qué necesidad puede haber en el mercado y obtener un rendimiento.

Sólo es necesario tener la actitud correcta para facilitar el descubrimiento de ese talento, para potenciarlo y desarrollarlo al máximo, para buscar la manera de encontrarle un beneficio que no siempre tiene porqué ser económico.

Lo que está claro es que con la actitud adecuada se puede conseguir cualquir cosa. Con una aptitud únicamente, quizás se pierda por el camino



miércoles, 2 de mayo de 2012

En la zona de confort no aprendo

En las clases de seguridad privada, hablamos sobre el sentimiento de seguridad/inseguridad que tenemos las personas y me hace reflexionar sobre varios aspectos.

La sensación o sentimiento de seguridad e inseguridad es una valoración totalmente subjetiva que realiza cada persona en una situación determinada. Dos personas pueden estar viviendo la misma situación y para una puede ser potencialmente peligrosa o de riesgo y para otra no serlo. Por tanto, dependerá de mis experiencias y aprendizajes, valores y prejuicios.

¿Que cosas, personas o situaciones nos hacen sentir inseguros? Aquellas que nos hacen sentir que no tenemos el control, aquellas que nos hacen salir de nuestra zona de confort, y nos requieren un esfuerzo adicional para adecuarnos a los requerimientos del entorno.

La zona de confort nos permite clasificar y ordenar nuestro entorno y los estímulos masivos que recibimos constantemente. Nos permite realizar precesos relativamente complejos, basándonos en los conocimientos adquiridos, memorizarlos y automatizarlos.

Salir de nuestra zona de confort nos cuesta un esfuerzo que bien canalizado se puede convertir en nuevo aprendizaje. Pero si no somos capaces de orientar adecuadamente esta salida de la zona de confort es cuando nos sentimos inseguros, con miedos, ansiedad, fobias, pánico, etc.

Es entonces cuando solemos adoptar conductas raras, empezamos a evitar ciertas situaciones, personas o cosas. Por ejemplo, si he salido a la calle un día que no me encuentro bien, tengo febrícula, estoy cansado, un poco mareado y destemplado (tan pronto tengo frío como de puedo tener calor, sin motivo externo) y a pesar de todo, me voy a trabajar, a comprar, etc. Entro en un centro comercial, y empiezo a fijarme que no me encuentro muy bien, se me hace pesado estar mirando escaparates y además estoy muy preocupada con mis problemas y estoy todo el rato pensando que lo que hago no me gusta y que nada me llena y que encima no soy capaz de cambiar mi vida, que no soy capaza de dirigirla como yo quisiera, que no soy capaza de nada, que en realidad he fracasado en la vida porque solo tengo un trabajo que me pagan poco y tengo que trabajar muchas horas......

Si se dan las condiciones idóneas, con estos pensamientos, en un entorno como un centro comercial en el que puede haber mucha gente, con un componente fisiológico, puedo desarrollar un miedo a entrar en lugares dónde haya mucha gente, porque no me siento segura.

Los hábitos saludables que nos pueden ayudar a evitar estas y otras situaciones parecidas están relacionados con cuidarnos tanto física como psicológicamente:
- Resolver nuestros conflictos, orientándonos a encontrar soluciones, dirigidos a una acción y con un objetivo concreto.
- Controlar nuestros pensamientos cuando entramos en fase de autodestrucción
- Saber relajarnos y no asustarnos si nos encontramos mal físicamente en un entorno que es difícil que alguien nos pueda ayudar (si hay mucha gente, si es un lugar cerrado que no se puede pedir ayuda externa....).
- Saber que podemos pedir ayuda, aunque nos de vergüenza o tengamos miedos.
- Darnos cuenta de cómo hemos llegado a esa situación y que podemos hacer para mejorarla.

¿Te has encontrado en la necesidad de salir de tu zona de confort en el último mes?

miércoles, 11 de abril de 2012

¿Se te acaban las energías?

Seguro que os ha pasado alguna vez: cuando lleváis un rato con una persona que os absorve la energía, cuando os váis para casa, estáis agotados. jajajaja esas personas son lo que popularmente llamamos vampiros energéticos.

Son personas que por mucho que te esfuerces en proponerles soluciones, en ver los problemas desde otra perspectiva, pongas ejemplos de otras personas que han resuelto sus conflictos, que hay luz al final del túnel, etc, no hay manera. Son negativos, vengativos, todo les va mal, si tu poner un ejemplod de algo que te ha pasado parecido, para quitarle dramatismo a lo que te cuena, esa persona lo ha pasado mil veces que tu, y ha tenido muchas dificultades, y su caso ha sido mucho peor.Gastamos tanta energía que acabamos agotados.

Normalmente, se asocia con personas negativas, que tienen actitudes tóxicas emocionalmente, pero  también hay personas con mucha energía, que te dejan agotados en 5 minutos de conversación, que no te dejan explicar nada, te interrumpen constantemente, siempre tienen historias que contar, todo les pasa a ellos, y lo que uno cuenta no parece tener demasiada importancia.

Te das cuenta que el día que estas mal y hablan contigo, tu energía poco a poco va descendiendo y la suya va aumentando, terminando la conversación tan contentos, dándote las gracias por haberles escuchado y diciéndote lo bien que se sienten cuando se marchan. En cambio tu te has quedado agotado, deprimido, sin ganas de hacer ni pensar nada más, incluso pensando que hay algún motivo que te hace pensar que la próxima vez que esta persona te llame, vas a dejar que suene el teléfono hasta que salte el contestador.

También hay relaciones que son vampiros energéticos. Son relaciones tóxicas, en las que ambas personas o una de ellas dejan todas sus energías, ánimos, e incluso salud. Pueden ser relaciones de pareja, o de trabajo, o familiares.

A veces, es difícil detectar este tipo de personas o relaciones, pero una vez las tenemos localizadas, lo que podemos hacer es:
- Alejarnos asertivamente
- Ser empáticos y entender que necesidad subyace detrás de esas ansias de energía
- Ser positivos y constantes en nuestros argumentos.