miércoles, 27 de enero de 2016

Gràcies



Donar les gràcies per una vida viscuda, per una persona coneguda crec que val la pena.

Vull donar-te les gràcies per ser-hi i per no ser-hi. Amb el primer m'he sentit rescolzada amb el segon he aprés. Gràcies per ballar amb mi i per a mi, per cantar amb els meus amics i cantar-me les teves emocions, per somriure quan ha tocat i per riure de nosaltres mateixos.

Gràcies per descobrir-me la teva part mes sensible i la llei de "suma 34". M'ha sobtat i he aprés el que vull i del que prefereixo continuar aprenent. Gràcies per intentar-ho, contra pronòstic i segurament contra mi mateixa. Gràcies per tenir por amb mi i per atrevir-te a continuar; ningú ho havia fet fins ara. Jo també he aprés. Gràcies per viatjar físicament i amb la imaginació; les Maldives es un gran destí. Gràcies per ser elegant i encomanar-m'ho. Encara tinc moltes coses per aprendre. Gràcies per empaperar, arreglar, instalar, netejar, conduir, recollir, descarregar, fotografiar, endreçar.

Gràcies per no ser-hi els diumenges tarde, per ser-hi els dilluns tarde, per no semblar important a la teva vida, per semblar molt ocupat, per tenir objectius diferents dels meus, per no deixar-me entrar gaire a la teva vida, els teus amics, la teva familia. Segur que ara seria més difícil. Gràcies per haver entrat a la meva, amb els meus amics i amigues, els nostres fills, les nostres converses de dones, les xerrades professionals, les sortides, els aniversaris...ens ha donat per molt.

Gràcies per adaptar-te, per dir-me que sí només quan tu volies...gràcies per trucar-me, per interesar-te, per patir-ho, per distanciar-te, per descobrir-me mes cançons, per no descobrir-me els teus recons secrets. Hauré d'anar a descobrir de nous.

La pèrdua fa mal, es trista. La manca d'algú que t'importa i que ha format part de la teva vida no es fàcil.
Tenir objectius clars fa que no tothom pugui o vulgui caminar al teu costat.
No passa res. Estimar, plorar, abraçar, avançar, dir adeu, retrocedir es viure. 


Així doncs gràcies i adeu.

domingo, 4 de octubre de 2015

Empujar no es arrastrar



Me permito hacer esta foto porque me ha surgido la idea de dibujar estos monigotes mientras releía el libro de Isra García, Mapmakers, dibuja tu mapa.

A parte de recomendar la lectura del libro, me parece muy interesante el concepto de superarse a uno mismo. Es algo muy común en el mundo del deporte o incluso a nivel laboral pero bastante escaso a nivel emocional.

Si consigo identificar mis miedos, aquellos que me impiden avanzar hacia donde yo quiero, aquellos que me bloquean y los convierto en un reto...¿ qué pasará?

En el dibujo intento ilustrar como me he sentido cuando todos esos miedos, creencias, auto límites, eran una carga que tenía que ARRASTRAR. De esta forma todo era muy difícil de conseguir y se hacía cuesta arriba. Aún así conseguía algunos objetivos.

Pero una vez he puesto mis miedos enfrente, los he identificado y los he convertido en retos, en curiosidad por saber hasta donde puedo llegar enfrentándome con mi cara oculta (aquella que todos tenemos y que no nos gusta mostrarla ni siquiera a nosotros mismos) empiezo a sentir que soy capaz de mucho más de lo que yo creía, descubro una persona con motivación, con ganas de ir adelante, con capacidades que creía que no tenía. Pero lo mejor de todo es que consigo muchos más objetivos con menos esfuerzo.
Al fin y al cabo, como pretende ilustrar el dibujo sigo EMPUJANDO, pero esta vez a mí misma, en un camino más o menos llano aunque en ocasiones hay piedras en él, que con trabajo y ganas se superan, quedando una gran sensación de satisfacción conmigo misma y con un nuevo reto por delante.
Me quedo con la idea de que ARRASTRAR no es lo mismo que EMPUJAR.

miércoles, 30 de septiembre de 2015

La rutina sirve!!

Me doy cuenta que si quiero llegar a todo necesito mecanizar al máximo mi actividad.  Por lo menos las tareas que tengo que repetir cada día y que casualmente coinciden con las que no me aportan valor. Quiero decir que son rutinas que tengo que realizar pero que no me divierto haciéndolas.

Por ejemplo, esta mañana he identificado unas cuantas: escuchar el despertador y apagarlo en dos ocasiones hasta que me levanto, ir a la ducha, preparar la mochila de mi hijo, prepararle el desayuno y el almuerzo para el colegio, prepararme el desayuno, despertar al peque con todo mi cariño, vestirlo todavía dormido, hacer la cama, elegir la ropa que me voy a poner...

La verdad es que este último no lo tengo muy dominado porque no lo tengo "rutinizado". Seguro que si repito la misma rutina para elegir ropa, puedo ahorrar tiempo para hacer un par de cosas más antes de irnos al cole y a trabajar. jajajaja. En este momento me iría leer el post sobre Superwoman.

A lo que voy...la rutina establece un camino neuronal que me permite realizar muchas tareas de forma automática, casi sin pensarlo, o por lo menos casi sin darme cuenta. Estas rutinas se afianzan por repetición y nos facilitan la vida ahorrando energía vital que podemos dedicarla a otras cuestiones que aportan más valor en las que si necesitamos mayor nivel de concentración o de abstracción.


lunes, 28 de septiembre de 2015

Programa sesión 1 y 2 de Psicología: Consigue tus objetivos

  1. Niveles de energía vital personal
    1. Que es el la energía vital
    2. Cómo saber cual es la mía
  2. Cómo conseguir el máximo rendimiento de mi energía
    1. Energía vital como recurso limitado
    2. Técnicas para marcar objetivos
    3. Ventanas de eficiencia personal
    4. Fuentes de energía interna y externa
    5. Céntrate en el aquí y el ahora
    6. Mira al pasado para aprender
    7. Mira al futuro para establecer objetivos y proyectar
    8. Elimina la preocupación de tu vida: Círculos de influencia y de preocupación
  3. Cambio de actitud como motor
    1. La risa y la sonrisa
    2. El amor, para dar y recibir
    3. Saber perdonar.
    4. Los demás no son como yo. La imperfección existe
    5. Las tres Marías: La responsabilidad. La renuncia. La Constancia
    6. Elige cómo quieres vivir tu vida, elige tus sentimientos



Sólo informaros que la primera sesión se realizó en Mayo y la segunda se realizará en Octubre. Os informaré de las siguientes sesiones

martes, 21 de abril de 2015

¿Practicas la auto risa?

Hoy no me apetece empezar por el principio.

Lo más que se me ocurre es que estoy un poco cansada de oír mis pensamientos analizándome constantemente como psicóloga. 

A veces bromeo con mi amiga psicóloga, y como nos “psicoanalizamos” mutuamente acabamos maldiciendo la pasión por la psicología en un ataque de auto risa, que es la capacidad de reírse de uno mismo y de los propios excesos, según mi definición personal e intransferible.


La auto risa es un efecto curioso porque además de reírte normalmente de ti mismo es una risa descontrolada, que casi te ahogas y que normalmente se retroalimenta con tus propios pensamientos y mucha veces con imágenes descabelladas que hace que te rías todavía más.

Al final, cuando recuperas el aliento ya no te acuerdas de qué te estabas riendo, pero la descarga de energía es brutal y la de endorfinas también, con lo cual te sientes genial y ves las cosas mucho más positivas. 

Si además esa risa es compartida con alguien cercano te sientes más vinculado a esa persona por haber compartido un momento de auto risa. Es reconfortante.

lunes, 30 de marzo de 2015

Persigue tus sueños

16 horas en dos días con Israel García y Josef Ajram es realmente un privilegio que vale la pena aprovechar cueste lo que cueste.

A mi me ha costado un esfuerzo económico en estos momentos, pero creo que es una inversión en mi porque he ganado en motivación, en aclarar ideas, en comprender la importancia de un método para ser productivo, en saber a qué no vale la pena dedicar esfuerzo, a ver que a pesar de las dificultades que todos tenemos hay puntos en común que nos acercan a personas muy diferentes, y básicamente que mi sensación inacabable de tener que seguir aprendiendo no es mala y que con objetivos claros y mucho trabajo (esto me ha quedado muy claro) se pueden ir consiguiendo tus sueños. 

Me ha sorprendido la combinación de estos dos personajes. Isra García es puro nervio, no está quieto ni un segundo, es super expresivo tanto en su comunicación verbal ( parece como si le vinieran mil ideas a la cabeza y no supiera con cuál quedarse) como en la no verbal por su gesticulación intensa. Por el contrario Josef Ajram transmite más calma, control, orden, cálculo, números. Su discurso parece medido y demostrable con evidencias, cifras. 

De cualquier forma los aprendizajes que extraes escuchando cómo han conseguido estar donde están ahora son in-desperdiciables. Cuando te cuentan pequeños detalles de su vida cotidiana te das cuenta que tener objetivos claros a corto, medio y largo plazo es in-prescindible. 
Te transmiten que vivir la vida que quieres vivir sólo depende de ti, de ser constante, de estar focalizado en tus objetivos profesionales y personales, lo que implica tener tiempo no sólo para trabajar mucho, sino también para descansar lo suficiente y disfrutar de la vida un poco, lo cual hoy en día es 
 in-pagable. 

He aprendido que los sueños son importantes, pero que actuar es el motor
 in-excusable para que tu vida avance en la dirección que te has marcado,  sabiendo que el error es parte del proceso in-dispensable para continuar creciendo y avanzando en tu proyecto personal o profesional. 

Además, en este evento he encontrado a "personas", diferente de personajes, que sienten, piensan, ganan, sufren, temen, arriesgan, y tienen muy claro que no contar con un buen equipo alineado con los mismos objetivos, motivado, e implicado es
 in-humano.

Por todo ello, he redefinido mi concepto de in-conformista, siendo hasta ahora un apelativo para nombrar a alguien que no suele estar de acuerdo con la mayoría, pasando a ser lo que enmarca mi nuevo rumbo, no como objetivo sino como "pincho en el culo" que hará que me pregunte siempre si puedo mejorar en algo todo aquello que haga.

Sinceramente, es un reto escucharles e intentar seguirles. Y no me refiero a nivel físico, deportivamente hablando, que por supuesto no es algo que este al alcance de mis fuerzas en estos momentos, sino que es una maratón a nivel psicológico, de crecimiento, de aprendizaje, de fracaso, de éxito, de ser auténticos, de ser uno mismo y hacerte valer por ello. De ser #Inconformista



Dedicado a mis compañeros Haidé, Dori, iker, Marta, Lorenzo, Raquel, Judith y por supuesto a Isra y Josef.


lunes, 2 de marzo de 2015

No soy SuperWoman pero creo que SÍ

No soy superwoman pero creo que sí cuando:


  • No me doy permiso para parar
  • Cuando estoy enferma, lesionada o saturada y aún así no bajo el ritmo
  • No pido ayuda nunca
  • Nunca digo que no
  • Todo parece salir mal pero aún así no pienso en hacer las cosas de otra forma
  • No me permito llorar por las pérdidas de mi vida
  • No tengo tiempo de pensar en lo que es bueno para mí
  • No tengo tiempo de pensar en redefinir mi vida
  • No tengo tiempo o dinero para cuidarme a mi misma
  • Me pongo nerviosa cuando noto que no tengo el control de todo
  • Dejo que mis emociones me desborden
  • Me niego la libertad a mi misma
  • Me encierro en mis miedos
  • Me autoboicoteo
  • Dejo que personas tóxicas tengan un papel importante en mi vida
  • No canalizo mis energías
  • No organizo mi cabeza, pensamientos, actos.


Hay mucho escrito sobre este tema. Os recomiendo este post de una superwoman ;-)

Si no eres superwoman, escribe tu comentario para que no piense que soy la única.